Verhaal van de week - nr. 26

Onschuld

De twee agenten brachten het meisje binnen. Het was een schattig kind met lang blond haar en twee helblauwe ogen in een ovaal gezichtje. Zij blikte zo onschuldig naar mij op, dat ik met enige verwondering aan de agenten vroeg wat zij had misdaan. 
'Zij heeft een ring gestolen,' zei de oudste agent. 'Een zware gouden verlovingsring. De juwelier is al onderweg om aangifte te doen.'
Op dat moment kwam een wat gezette vijftiger de kamer binnen en nam uitgebreid naast mijn bureau plaats. Hij wees naar het meisje. 'Ze kwam bij mij in de zaak en wilde een verlovingsring passen. Ik liet haar een keuze doen en zij zocht een van de zwaarste ringen uit. Wat moet die kosten? vroeg zij. Ik keek het na. Het was tweehonderd vijfenzeventig gulden. Ze zei dat ze niet zoveel geld bij zich had en vroeg of ik de ring tot de volgende dag voor haar wilde vasthouden. Dat beloofde ik en daarop verliet zij de zaak.'
De juwelier zweeg even. 'Ik zorg er altijd voor,' ging hij verder, 'dat de tableaus, waarin ik de ringen bewaar, vol zijn. Dat is gemakkelijk, dan kan ik direct zien of er een ring verdwenen is. Het zal u verbazen, maar toen het meisje wegging was het tableau vol. Met uitzondering natuurlijk van de ring, die ik voor haar opzij had gelegd.'
Hij zuchtte diep. 'Toch zag ik dat ze een ring had gestolen, want bij het terugzetten van het tableau ontdekte ik tussen de ringen er plotseling een met een afwijkende glans. Bij het testen bleek het een koperen ring te zijn. Je kunt die dingen tegenwoordig in elke bazaar kopen.'
Ik blikte van de juwelier naar het meisje. Zij liet het hoofd wat zakken. Het blonde haar viel als een sluier om haar gezicht.
'Wij willen ons verloven,' sprak zij zacht. 'Ik ben al een tijdje zonder werk en Henk verdient niet veel. Wij hebben eigenlijk geen geld voor ringen.'
'Dus kwam je op het idee een koperen ring voor een gouden te verwisselen?'
Zij richtte het hoofd wat op en knikte. Uit haar blauwe ogen gleed een traan, drupte via haar wang op de rug van haar hand. Zij zat daar zo triest, zo zielig en zo onschuldig, dat ik bezield raakte van medelijden.
'Heb je die ring nog?'
Zij draaide zich kuis om en frommelde aan haar bloesje. Vanuit een intiem plekje gaf zij mij een gouden ring. Ik liet hem aan de juwelier zien.
'Dat is hem,' zei hij.
Ik keek hem hoopvol aan. 'Nu u de ring terug hebt, wilt u nu nog aangifte doen?'
De juwelier trok de schouders op. 'Och,' zei hij, 'van mij hoeft het niet.' Hij stond op en stapte met zijn ring de kamer uit.
Ik keek het meisje bestraffend aan. 'Niet meer doen,' zei ik.
Ik was net van plan haar vrij te laten, toen een vrouwelijke agent de recherchekamer binnenstapte. 'Wil je haar nog even fouilleren?' vroeg ik. 'Het is meer een formaliteit'
Zij nam haar mee naar een kamertje. Het duurde wat lang, vond ik. Toen de vrouwelijke agent terugkwam, had zij een beursje in haar hand. Zij schudde de inhoud ervan over mijn bureau uit. Er rolden ringen naar alle kanten. Het waren er twaalf. . . zeven koperen en vijf gouden.

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week