Verhaal van de week - nr. 45

Namaak

Zij kwam wat schuchter de recherchekamer binnen en keek vragend om zich heen. Ik schatte haar op achter in de veertig. Zij was keurig gekleed in een ijzersterk mantelpakje van grijs tweed.
Ik bood haar een stoel aan voor mijn bureau. 
'Wat kan ik voor u doen?' opende ik vriendelijk. 
Zij ging zitten en schoof dicht naar mij toe. Er straalde iets liefs van haar uit, een blijde gemoedelijkheid. 'Er is bij ons ingebroken. Ik heb er gisteren al over gebeld. Er is ook een rechercheur van de technische dienst bij mij geweest. Voor vingerafdrukken. En nu kom ik nog even aangifte doen.' 
Ik knikte begrijpend. 
'Is er veel weg?'
Zij scharrelde wat nerveus in haar handtasje en gaf mij een verkreukeld blocnotevelletje. 'Wat geld. . . bijna tweehonderd gulden, en dan mijn kistje met sieraden.' 
Ik pakte de schrijfmachine en begon de aangifte uit te tikken. Toen ik daar al bijna mee klaar was, onderbrak ze mij.
'Er is ook nog een witgouden horloge weg met een witgouden band. Het is een heel duur dameshorloge. Het heeft zeker wel drieduizend gulden gekost. Er zitten kleine briljantjes om de cijferplaat.' 
Ik bekeek nog eens het blocnotevelletje. 
'Het staat niet op uw lijstje.'
Ze schudde het hoofd. 'Mijn man wilde niet dat ik het opgaf.'
'Het is het duurste stuk,' reageerde ik verbaasd. 
Zij trok de schouders op. 'Mijn man wilde het per se niet op het lijstje hebben. Maar ik vind het toch wel zonde. Ziet u, ik ben erg aan het horloge gehecht. Het is het enige mooie geschenk dat ik ooit van mijn man heb gekregen.' 
Ik gebaarde nonchalant en tikte haar aangifte verder uit. Ongeveer een week later grepen wij een jongeman, die zich in het inbreken in etagewoningen had gespecialiseerd. Bij huiszoeking trof ik het sieradenkistje. Buiten het witgouden horloge met briljantjes was het leeg. Toen ik de jongeman verhoorde, vroeg ik hem waarom hij het dure horloge nog niet zoals de andere sieraden had verpatst. 
Hij keek mij grijnzend aan. 'Het is een neppert. Het lijkt wel heel echt, maar het is Italiaanse namaak. Je koopt die dingen in een café voor een paar tientjes. Ik heb het geprobeerd, maar je raakt het aan de straatstenen niet kwijt.'
De volgende dag liet ik de vrouw komen en gaf haar het kistje en het horloge terug. Met een teder gebaar streek zij met haar wijsvinger over de band en keek vervolgens naar mij op. 'Mooi, hè?'
Ik knikte traag en keek toe hoe zij het horloge voorzichtig in haar tasje borg.
'Zeg tegen uw man,' zei ik, 'dat hij u vooral op "waarde" moet schatten.'
Zij reageerde niet. Met het tasje onder een arm geklemd stapte zij blij de kamer uit.

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week