Verhaal van de week - nr. 87

Amsterdam internationaal

Gisteren streek een brede man op de stoel naast mijn bureau neer. Hij had een volle zwarte baard, een lange smalle neus en een paar grote bruine ogen, die in wisselende verwondering vriendelijk onnozel rondblikten.
'Ik ben Israëli,' zei hij met nauwelijks verholen trots. 'Ik ben in Charkow in Rusland geboren. Mijn moeder is een Poolse.' Hij sprak Engels met een vreemd accent.
'Waar komt u voor?' vroeg ik zakelijk.
'Ze hebben mijn Amerikaanse travellercheques gestolen. Zakkenrollers, denk ik.'
Ik knikte en nam plichtsgetrouw een aangifte op. Toen ik klaar was, gaf ik hem een afschrift. 'Ik zal zien wat ik voor u doen kan,' zei ik tot afscheid.
Breed zwaaiend liep hij de kamer uit.
Nog geen uur later meldde zich een blonde Duitser. Hij was in gezelschap van een jonge Fransman. Beiden strekten een beschuldigende vinger naar een jeugdige Italiaan, die hun voor een spotprijsje travellercheques van The American Express Co. had aangeboden.
Ik bestelde een Italiaanse tolk, bedankte de Duitser en de Fransman voor hun oplettendheid, stopte de Italiaan voorlopig in de cel en belde de Israëli dat hij zijn cheques bij mij kon afhalen.
Hij was er in een kwartier, met in zijn kielzog een lange Noor op blote voeten in sandalen. 'Mijn vriend,' verduidelijkte hij, 'sinds vanmiddag. Heb ik in het hotel ontmoet.'
Ik overhandigde hem de cheques, gaf hem de raad er beter op te passen en wuifde hen de kamer uit.
Anderhalf uur later streek hij opnieuw bij mij neer. 'Ik ben mijn cheques weer kwijt,' zei hij spijtig. 'Ik denk dat die Noor ze heeft. Hij was plotseling verdwenen.'
Ik zuchtte omstandig, nam opnieuw een aangifte op en verwees de Israëli naar The American Express Co. voor vervangende cheques.
'Kunt u het misschien wat bespoedigen?' vroeg hij onderdanig. 'Ik reis morgen door naar België.'
Om van hem verlost te zijn, pakte ik de telefoon, belde een relatie bij The American Express en drong aan op een snelle behandeling van de 'refund'.
Tweeëneenhalf uur later was hij er weer, nu in gezelschap van een wat verwaarloosde Joegoslaviër. Hij wenkte opzij en grinnikte. 'Ook in Charkow geboren,' legde hij uit. 'Ik trof hem bij toeval op de Dam. Daar zat hij bij het monument.'
'En?' vroeg ik niet-begrijpend.
'Hij is mijn getuige.'
'Getuige?' vroeg ik. 'Waarvoor?'
'Mijn cheques. Ze zijn gestolen.'
'Weer?' riep ik verbaasd.
Hij knikte bedroefd en wees naar een duidelijk verslaafde jongeman, die met een wazige blik verdoofd tegen de deurstijl leunde. 'Een uitgeweken Portugees.'
Toen sloot ik mijn ogen en vloekte... vijf minuten lang... hartgrondig... in het Hooghaarlemmerdijks.

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week