Verhaal van de week - nr. 93

Versieren

Een diender bracht hen binnen: drie tegelijk, twee jongemannen en een meisje. Ik schatte hen voor in de twintig. Een van de jongemannen was van het atletische, puur mannelijke type, breed in de schouders en met een stevige nek, waarop een markant, bijna vierkant hoofd. De andere jongeman was kleiner, fragieler, met een wat afwezige blik in de helblauwe ogen. Het meisje was knap, frivool, uitdagend. Ze liet geen gelegenheid onbenut om accentjes te leggen op haar aantrekkelijke ronde vormen.

Ik keek op naar de diender, die hen had binnengebracht.

'Uit het warenhuis,' zo verduidelijkte hij. 'Verdacht van winkeldiefstal in vereniging.' Hij legde de spulletjes op mijn bureau: een zilveren ketting en een bijzonder fraaie bijouteriedoos.
Omdat de ervaring leert dat puur mannelijke typen geestelijk wat minder weerstand hebben, begon ik met de atleet. Hij heette Richard, maar dat was tot mijn verbazing ook de enige uitspraak waartoe ik hem kon verlokken.

Omdat mijn pogingen schipbreuk leden, ruilde ik hem om voor de kleinere. Zijn naam was Peter.

'Ken je die beide anderen?' opende ik. 'Ik ken alleen Richard. Hij is mijn vriend. Al jaren.'

'En het meisje?'
Hij schonk me een moede glimlach. 'Die wilden we versieren.'
'Versieren?'
Hij knikte. 'We hebben haar vanmiddag in de stad ontmoet. Richard en ik wilden zien op wie van ons beiden zij uiteindelijk haar keuze zou laten vallen. Nu is dat een oneerlijk spelletje. Ziet u, Richard wint altijd. Ik heb nog nooit gewonnen. Vrouwen en meisjes vinden Richard nu eenmaal aantrekkelijker dan mij. Ik heb daar doorgaans vrede mee.'
Hij zweeg even. 'Maar vanmiddag was het toch anders. Het meisje beviel me wel en ik besloot me niet zo maar gewonnen te geven. Ik zei: Kom, we gaan naar het warenhuis. Daar heb ik die zilveren ketting gekocht en aan haar gegeven.'
'En?' vroeg ik gespannen. 'Hielp het?'

Hij knikte heftig. 'Richard was opeens nergens meer. Het zat hem dwars. Ik zag het. Plotseling had hij die bijouteriedoos. Ik heb niet gezien waar hij die vandaan heeft gehaald. Hij gaf de doos aan het meisje en direct waren de rollen omgekeerd. Ze had weer alle aandacht voor Richard. Maar toen we het warenhuis verlieten, werden we gepakt.'

Ik zette Peter terug in het verhoorkamertje en probeerde het nog eens met Richard. Na enig aandringen gaf hij uiteindelijk toe de bijouteriedoos te hebben gestolen om bij het meisje in het gevlij te komen.
Ik trok voor de zekerheid alles nog even na. Het klopte. Toen haalde ik Peter en het meisje uit de verhoorkamertjes. Ik gaf het zilveren kettinkje aan het meisje terug. 'Richard blijft nog even hier,' zei ik. 'Jullie kunt beiden gaan.'

Peter pakte het meisje resoluut bij een arm en liep met haar weg. In zijn helblauwe ogen glansde iets van triomf. Ik keek hen na. Aan het eind van de kamer opende hij galant voor haar de deur... op weg naar zijn eerste overwinning.

A.C. Baantjer

Archief verhaal van de week